dragons in folklore.

textile design - ethnic textiletextile - ethnic - fabric textile - design - project Tkanina - Iwona Szczepanik babuszka - projekt tkaniny - Iwona Szczepanik

Smoki to jedne z tych istot, które pojawiają się w niemal wszystkich kulturach świata. Każdy zakątek naszej Ziemi, posiada swoje legendy, mity, wierzenia, w których to magiczne stworzenie, różni się od siebie wyglądem. Często przedstawiane są jako skrzydlate, rogate i zdolne do oddychania ogniem.

W kulturze słowiańskiej smok, przybiera nazwę Żmij. Nazwa ta nasuwa skojarzenia ze żmiją. Dawniej oba te wyrazy były sobie bardzo bliskie, gdyż nazywały w zasadzie to samo – ziemnego gada. W folklorze Żmij  przybierał postacie różnych ptaków (koguta, żurawia, orła), a także człowieka z małymi skrzydłami pod ramionami, z wężowym ogonem i łuskami.

Legenda o Smoku Wawelskim według Wincentego Kadłubka:

Był bowiem w załomach pewnej skały okrutnie srogi potwór, którego niektórzy zwać zwykli całożercą. Żarłoczności jego każdego tygodnia według wyliczenia dni należała się określona liczba bydła. Jeśliby go mieszkańcy nie dostarczyli, niby jakichś ofiar, to byliby przez potwora pokarani utratą tyluż głów ludzkich.
Grakch (zapewne chodzi o króla Kraka), nie mogąc znieść tej klęski, jako że był względem ojczyzny tkliwszym synem niż ojcem względem synów, skrycie synów wezwawszy, przedstawił  zamiar, radę przedłożył. (…) Na to oni: Zaiste, można by nas uważać za zatrutych pasierbową nienawiścią gdybyś nam pożałował tak chlubnego zadania! Do ciebie należy władza rozkazywania, do nas – konieczność posłuchu.
Gdy więc doświadczyli po wielokroć otwartej męskiej walki i daremnej najczęściej próby sił, zmuszeni zostali wreszcie uciec się do podstępu. Bowiem zamiast bydląt podłożyli w zwykłym miejscu skóry bydlęce, wypchane zapaloną siarką. I skoro, połknął je z wielka łapczywością całożerca, zadusił się od buchających wewnątrz płomieni.
I zaraz potem młodszy napadł i zgładził brata, wspólnika zwycięstwa i królestwa, nie jako towarzysza, lecz jako rywala. Łże, jakoby zabił go potwór, ojciec jednak radośnie przyjmuje go jako zwycięzcę. Często bowiem żałoba przezwyciężona zostaje radością ze zwycięstw.

Tak oto młodszy Grakch przejmuje władzę po ojcu, dziedzic zbrodniczy! Atoli dłużej skalany był bratobójstwem niż odznaczony władzą. Gdy bowiem wkrótce potem oszustwo wyszło na jaw, gwoli kary za zbrodnie skazany został na wieczne wygnanie.(…) A owszem, na skale całożercy wnet założono sławne miasto, od imienia Grakcha nazwane Gracchovia, aby wiecznie żyła pamięć Grakcha.

I poty nie zaprzestano obrzędów pogrzebowych, póki nie zostały zamknięte ukończeniem (budowy) miasta. Niektórzy nazwali je Krakowem od krakania kruków, które zleciały się tam do ścierwa potwora.

Polish folk legend of the Wawel Dragon:

A popular Polish folk tale is the legend of the Wawel Dragon which is first recorded in the Chronica Polonorum of Wincenty Kadłubek, written between 1190 and 1208. According to Kadłubek, the dragon appeared during the reign of King Krakus and demanded to be fed a fixed number of cattle every week. If the villagers failed to provide enough cattle, the dragon would eat the same number of villagers as the number of cattle they had failed to provideKrakus ordered his sons to slay the dragon. Since they could not slay it by hand, they tricked the dragon into eating calfskins filled with burning sulfur. Once the dragon was dead, the younger brother attacked and murdered his older brother and returned home to claim all the glory for himself, telling his father that his brother had died fighting the dragon. The younger brother became king after his father died, but his secret was eventually revealed and he was banished. 

This entry was posted in home. Bookmark the permalink.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *