taniec ludowy

tańce ludowe, Armenia, Węgry, Polska, hungarian dance

Taniec ludowy – nowa ilustracja. 

Tańce ludowe, Folkore dance, Hungarian dance, polka, oberek, kujawiakhungarian dance, Węgry, folkloreTaniec ludowy, stroje ludowe, folklore dance

Krakowiak, krzesany, oberek, kujawiak, mazur, lasowiak, zbójnicki, polonez, chodzony, czardasz, hajduk, polka, trepak, kalinka, odzemek itp. to tylko niektóre, nazwy tańców ludowych świata. 

Taniec to jeden z najstarszych towarzyszy człowieka. Kiedyś spełniał nie tylko funkcję zabawy, ale także, miał znaczenie magiczne np. odganiał złe duchy. W zależności od regionu, taniec, różni się rytmem, wykonaniem, strukturą, odzwierciedla życie danego kraju. Nie wszystkie jednak, tańce etnicze są tańcami ludowymi, te o charakterze rytualnym, zaliczane są do tańca religijnego. 

Taniec to część naszej kultury i religii. Interesuje mnie nie tylko jego ludowy aspekt, ale przede wszystkim rytualny, ze zdolnością opisywania zdarzeń, legend, wydarzeń astronomicznych czy mitów. Jest to wspaniałe widowisko, celebracji starożytnych cywilizacji. 

Posted in home | 1 Comment

wzory ludowe świata

Czerwone korale, chusta w kwiaty, kubek bawaria 5

Chusta z Jakucji, kubek z Bawarii, czerwone korale z Krakowa. 

Czerwone korale, chusta w kwiaty

Chusta we wzory typowe dla folkloru jakuckiego, obszywana koronką.

Czerwone korale, chusta w kwiaty, kubek bawaria 4

Trzy różne elementy sztuki ludowej, z trzech różnych rejonów świata, bardzo odległych od siebie kulturowo. Jednak mimo rozbieżności terytorialnej, łączyło je kiedyś to samo podejście do wyrażenia siebie, swojej odrębności narodowej, poprzez wszelakie przejawy zdobnictwa ludowego. Wybrałam, te przedmioty, aby ukazać, jak silna była niegdyś chęć różnicy. Oryginalność, wyeksponowana na rzeczach codziennego użytku, zdobnictwie tkanin, biżuterii, czy tradycjach, poszczególnych państw, miast, wsi …

Studiowanie etnograficznych kontrastów, stylów, barw, kształtów, jest dla mnie wspaniałym zajęciem. Staram się jak najwięcej czerpać ze sztuki ludowej, do swoich ilustracji. Poprzez odwiedzanie skansenów, muzeów etnograficznych, pogłębiam swoją wiedzę. Tak jak czerwone korale są nieodrębnym elementem stroju krakowskiego, tak ja chciałabym, aby zdobnictwo ludowe, było charakterystyczną cechą mojego artystycznego stylu.

Posted in home | Leave a comment

czerwiec

Muzeum Etnograficzne, zakładki do książek, bilety wstępu

Rozpoczął się czerwiec, najbardziej magiczny miesiąc w roku. To czas przejścia wiosny w lato, to najkrótsza noc w roku, tajemniczy kwiat paproci, legendy, baśnie, czas miłości, ognia, wody, śpiewów, tańca… I noc kupały, najpiękniejsza noc w roku!!!

Muzeum Etnograficzne Kraków, zakładki do książek, bilety

Czerwiec – nazwa miesiąca pochodzi od czerwca polskiego , czyli małego owada o purpurowej barwie, dzięki któremu możliwe było wyrabianie pigmentu o kolorze nazwanym później czerwonym.

,, Czerwiec jest to ziarnko, które w Polsce zbierają w maju spod korzonków ziemi. Tego najwięcej zbierają koło Łowicza, Rawy, Warszawy, iż tam taki zwyczaj, bo jednak wszędzie w Polsce tego dosyć, ale o to nie dbają. Są ziarnka czerwone, niewielkie […] Te ziarenka kopią w ziemi spod korzonków; w maju kwitną, a gdy przyjdzie czerwiec, tedy obrócą się w robaczki i wylecą. Te robaczki świecą w noc czerwcową i zowią je też ludzie pospolicie czerwcami. W Wenecji jest to rzecz droga, bo za funt tych ziarenek musi dać cztery funty weneckie, za drugi pięć, niemal nasz złoty. To dlatego piszę, aby się jęli wszyscy to zbierać, albowiem czerwiec polski jest najszlachetniejszy. Tym farbują rzeczy kosztowne, jedwabne, w Wenecji: a rzeczy
jedwabne, które farbują czerwcem polskim, zowią Kermezyn. […] Te ziarnka czerwcowe nie są to korzonki ani ziele. Jest to nasienie, które na swym miejscu zostawia on chrobaczek […] Albowiem już w kwietniu poczyna się mnożyć, gdy wszystkie
rzeczy poczynają ożywać, a gdy przyjdzie czerwiec, tedy już urośnie; a tak zostawiwszy pęcherzyk, w którym był, wylata, zostawiając nasienie. ” – Marcin z Urzędowa, prof. Akademii Krakowskiej, kompendium botaniczne, Herbarz polski. 

Więcej o historii czerwca polskiego, można przeczytać w obszernym artykule Antoniego Mączaka link .

Posted in home | Leave a comment

Muzeum Etnograficzne Kraków cz. 3

Muzeum Etnograficzne Kraków, matka boska, figura

Etnograficzna kolekcja dzieł sztuki ludowej. 

Muzeum Etnograficzne Kraków, matka boska

Sztuka ludowa to wszystko co wytworzyła ludność niższych warstw społecznych. Zaliczamy do niej malarstwo, rzeźbę oraz rzemiosło. Dzielimy na sztukę przedstawiającą i sztukę zdobniczą. Dzieła przedstawiane, ukazują zazwyczaj sakralne motywy, zaś dzieła zdobnicze to wszystko to co upiększało życie na wsi, czyniąc go bardziej kolorowym.

Muzeum Etnograficzne Kraków, matka boska, figurka

Matka Boska Skępska, Polska, XIX wiek.

Muzeum Etnograficzne Kraków, ptak gliniany

Polska rzeźba ludowa to najstarsza historycznie dziedzina sztuki ludowej. Podstawowym elementem rzeźbiarskim było drewno ( lipa, olcha, opola, sosna ), kamień, a nawet węgiel, wszystko to pokrywano farbami olejnymi.

Muzeum Etnograficzne Kraków, cerkiew

Drewniany kościół.

Muzeum Etnograficzne Kraków, zbawka, konik

Zabawka.

Muzeum Etnograficzne Kraków, Nikofor, malarstwo, sztuka

Obrazy Nikifora – przedstawiciela prymitywizmu.

Od dzieciństwa malował. Stworzył kilkadziesiąt tysięcy obrazów. Uważał, że dzieło jest wtedy skończone, kiedy on sam zrobi mu ramkę. Jego malarstwa są bardzo wrażeniowe, kolorystyczne i impresjonistyczne. Dla niego najważniejsza była barwa , mniej istotny był temat. Zazwyczaj wykonywał pejzaże z Krynicy, później cerkwie. Do swoich obrazów, używał najtańszych akwarelek, takich jakie stosują dzieci w szkole. Sztukę postrzegał, jako zapomnienie, w swoim nędznym, bezdomnym życiu.

Jego matka bardzo często, jak był dzieckiem, brała go do pobliskiej cerkwi i upewniała, że ikony, które się w niej znajdowały, są autorstwem jego ojca, dlatego Nikifor postanowił, że on także zostanie artystą. Praca wypełniała mu całe dnie, jego obrazki są bardzo czasochłonne, dokładne, szczegółowe. Wykonywał je, seryjnie, najpierw szkicował, następnie wypełniał kolorem. Najczęściej malował na murku przed kościołem w Krynicy. Nikifor miał bardzo bogate życie wewnętrzne,przedstawiał życie religijne,  świętych, a siebie między nimi, często w osobie biskupa, lub autoportretu.  Najlepiej czuł się w cerkwi, najbliżej Boga. Swoje malarstwo traktował jako wysłannictwo, coś świętego, można powiedzieć, że było rozmową z Bogiem.

Największe zbiory jego sztuki można znaleźć w Muzeum Nikifora Romanówka. Oprócz rysunków , można tam zobaczyć także jego warsztat malarski, pieczątki, czapki, okulary, laskę i najważniejszą skrzynie, na której spał, a w środku trzymał cały swój dorobek życia oraz swoją sztukę. W pewnym okresie jego życia, ktoś ukradł mu skrzynie, niestety została znaleziona pusta, a setki malarstw przepadły.

Sława międzynarodowa Nikifora, zaczęła się od wystawy w Paryżu, następnie Amsterdamie, Izraelu. Jego paleta stała się bardzo wciągająca, magnetyczna, co zachwyciło cały świat. Pejzaże są praktycznie szare, ale z małymi elementami kolorystycznymi. 

Posted in home | 8 komentarzy